Vandaag zeven jaar geleden…

…. zou ik gisteren eigenlijk bij mijn moeder blijven slapen met mijn toenmalige vriend. Het was echter gezellig in de stad, en we bleven slapen bij vrienden. Vandaag zeven jaar geleden ging rond een uur of half elf (??) mijn telefoon. Het was mijn vader, die vroeg of ik niet liever naar hem toe wilde komen. Ik vroeg wat er aan de hand was, en het antwoord was: mama is dood.

*stil*

Ik weet nog dat ik het hele huis wakker schreeuwde en vervolgens op de automatische piloot overschakelde. Ik had het destijds niet gered zonder de steun van Marco, en ook mijn familie liet zich niet onbetuigd natuurlijk. Het overlijden van mijn moeder was ook een deelfactor in mijn alcoholverslaving. Ik dronk al regelmatig, maar ik ben toen alleen maar meer gaan drinken (wat nog erger werd na het overlijden van mijn vader, 2,5 jaar later).

Nu zeven jaar later, ben ik voor de tweede keer volledig nuchter op haar sterfdag, en mén wat mis ik haar soms. Eergisteren reed ik door mijn oude buurt, en ook langs de straat waar zij woonde. Ik stond al op het punt om te zeggen tegen de chauffeur dat hij er even langs moest rijden.

Naar het kerkhof gaan doe ik niet, maar mam, je leeft nog altijd voort in mijn hart, en hier thuis brand ik straks een kaarsje voor je.

Ik vind het vooral erg dat zij haar kleinzoon niet zal leren kennen, maar ergens, diep in mijn hart, weet ik dat ze meekijkt, en ziet dat het goed gaat. Mama, ik mis je….

Mam, ik mis je

Mam, ik mis je