Dan begin je na hele lange tijd een gesprek met een vriend van vroeger op MSN, krijg je te horen dat je naamgenoot dood is. Ehmm wtf ? Dan google je even snel je eigen naam en verhip, daar staat het zwart op wit. Monique Verlind, overleden op 41 jarige leeftijd aan een hersentumor.
Dan schrik je toch wel even. ‘K stond weer even stil bij hoe vergankelijk het leven eigenlijk is. Het kan zomaar ineens gebeurd zijn met je … en daarom ben ik extra dankbaar dat ik leven mag, dat ik dierbare échte vrienden bezit die me accepteren hoe ik ben, en die mijn gebreken voor lief nemen.
Dankbaar voor drie gezonde kinderen en dat ik er van twee elke dag genieten mag. Van hun kattenkwaad en capriolen tot hun (geestelijke) ontwikkeling mag meemaken en er zelf ook nog steeds van mag leren. Dankbaar voor kleine dingen die me gegund zijn en worden door mensen in mijn directe omgeving en (ver) daarbuiten.
‘t heeft me ook even stil laten staan bij de Engeltjes die ik ken. Mijn ouders, de kindjes van vrienden die het levenslicht nooit of maar zeer kort mochten aanschouwen. Monique, ik kende je niet maar ik hoop dat je als een beschermengel kunt waken over je nabestaanden. en als je dan ook een beetje over mij zou willen waken, zou ik er blij mee zijn 
