Zo, het is een tijd geleden dat ik wat geschreven heb, maar hier ben ik dan weer met een blogje. Zoals sommige van jullie weten heb ik een poosje in de boumanklniek gezeten omdat de raad van de kinderbescherming het niet vertrouwde en ik moest bewijzen dat ik zonder alcohol kon. Dat was dus totaal geen probleem. Omdat mijn moeder alcoholiste was, en ik al een dochter heb die uithuis geplaatst is, word ik extra streng in de gaten gehouden.

De eerste twee dagen zat ik in het OCC in Rotterdam Overschie, wat net een detentiecentrum leek waar alleen maar junks zaten. Ik hield het dan ook snel voor gezien en ben hem daar gesmeerd, ergens niet slim want het leverde me een IBS op zodat ik door de politie werd opgehaald thuis en naar een gesloten afdeling in Rotterdam oost werd gebracht. Daar had ik het wel beter naar mijn zin, hoewel ik ook daar niet echt lekker in mijn vel zat. Afspraken die al vier maanden stonden bijvoorbeeld werden zonder pardon afgezegd door de kliniek en dat vond ik wel heel erg.

Wat ook niet echt leuk was, was dat er op de gesloten afdeling waar ik zat, ook een vrouw zat die heel erg op zichzelf gericht was en alleen maar kon schelden op de staf en haar medepatiënten die door goed gedrag meer vrijheden kregen/hadden dan zij. Ze had de grootste kamer van iedereen met eigen badcel maar toch werd zij minderwaardig behandeld volgens zichzelf. (ze was overigens een omgebouwde man, had hormonen geslikt, maar nog geen geslachtsoperatie ondergaan).  ”Het” was besmet met HIV waardoor ik elk lichamelijk contact met haar zorgvuldig vermeden heb. Het voelde niet prettig om met zoiets geconfronteerd te worden terwijl ik zwanger ben en ook geen andere keuze had dan daar te blijven.

Enfin, na twee weken ben ik overgeplaatst naar een half open afdeling, waar ik heel wat meer vrijheid had, en wat ook perfect ging. Na nog een week mocht ik naar huis, en moet nu om de raad voor de kinderbescherming tevreden te houden, nog drie keer per week plassen in een potje en blazen. Wat wel een voordeel is, is dat ik nu een vast dagritme heb, en het me ook geen moeite kost om dat dagritme vol te houden. En dat had ik voorheen wel. Nu ben ik weer thuis en zit lekker in mijn vel, over ongeveer 15 weken houd ik mijn zoontje vast en daar verheug ik me enorm op.

Nog even twee foto’s een echo (gemaakt op 20-08-2008)

en een buikfoto (vandaag genomen)

(25 weken en 4 dagen)

En nu ben ik even uitgeschreven.. dus tot schrijfs maar weer.